Yitirmeden

C                                                      Em
Durup düşünmeye zamanın olur mu

                                     F
Yitirmeden anlamaz insan

                                C       G
Sevdiklerin yolun sonunda

C                                        Em
Sarıl her fırsatında o insana

                                       F
Arkasından ağlayan olma

                                  C        G
Geri getirmez çok ağlasan da

Am                                          G
Durur, durur belki baş ucunda

                                          F
Annen baban kendi çapında

                             C   G
Abin bile 47 yaşında

Am                                                 G
Ömür, ömür sanki bir kara kutuymuş

                                            F
Gün gelince herkesin açılmış,

                                             C   G
Ama sorarsan hep geç kalınmış

C                                                      Em
Güzel günlerimizin bittiğini sanma

                                           F
Belki bir daha böylesi olmaz

                                           C       G
Ama her bi gün güzel aslında

C                                                      Em
Yakın durmanın zor olduğu ortada

                                                    F
Uzak olmak her zaman en kolay

                                      C       G
Ama en zoru yalnız olunca

Am                                     Em
Uyur, uyur belki hep yanında

                                       F
İlk sevgilin kendi solunda

                                   C       G
Her hatıra asılı duvarında

Am                                                       Em
Ömür, ömür sanki bir kara kutuymuş

                                             F
Gün gelince herkesin açılmış

                                             C        G
Ama sorarsan hep geç kalınmış